Η μοριακή δομή των ρητινών φθοράνθρακα ενσωματώνει σταθερούς δεσμούς άνθρακα-φθορίου, οι οποίοι προστατεύουν αποτελεσματικά από τη διάβρωση που προκαλείται από την υπεριώδη ακτινοβολία, την όξινη βροχή και τον ψεκασμό αλατιού. Κατά συνέπεια, η σταθερότητα απόδοσής τους είναι πολύ ανώτερη από αυτή των πολυεστερικών ρητινών: Διάρκεια ζωής σε εξωτερικούς χώρους: Οι επικαλύψεις φθοράνθρακα έχουν διάρκεια ζωής 15 έως 20 χρόνια. Οι παραλλαγές με υψηλή περιεκτικότητα σε φθόριο διατηρούν σταθερή απόδοση ακόμη και σε παράκτια περιβάλλοντα που χαρακτηρίζονται από υψηλές συγκεντρώσεις ψεκασμού αλατιού. Αντίθετα, οι τυπικές επιστρώσεις πολυεστέρα (PE) διαρκούν μόνο 3 έως 5 χρόνια. Ακόμη και ο πολυεστέρας υψηλής αντοχής στις καιρικές συνθήκες (HDP) προσφέρει διάρκεια ζωής μόνο 10 έως 15 ετών—τουλάχιστον πέντε χρόνια μικρότερη από αυτή των επικαλύψεων φθοράνθρακα. Αντοχή στη γήρανση: Τα εθνικά πρότυπα ορίζουν ότι οι επικαλύψεις εξωτερικών χώρων από φθοράνθρακα πρέπει να παρουσιάζουν βαθμό αποχρωματισμού ≤ Βαθμού 2 μετά από 1.000 ώρες επιταχυνόμενης γήρανσης με τόξο ξένου. σε πραγματικές εφαρμογές πεδίου, η μακροπρόθεσμη χρωματική μετατόπιση παραμένει αμελητέα. Αντίθετα, οι τυπικές επιστρώσεις πολυεστέρα τυπικά καταγράφουν μια βαθμολογία αποχρωματισμού ≥ Βαθμού 3 μετά από 1.000 ώρες παλαίωσης και μέσα σε μόλις 2 έως 3 χρόνια, αρχίζουν να εμφανίζουν αισθητό ξεθώριασμα και κιμωλίαση. Αντοχή στη διάβρωση: Οι επικαλύψεις φθοράνθρακα μπορούν να αντέξουν τη δοκιμή ψεκασμού αλατιού για περισσότερες από 1.000 ώρες χωρίς να αναπτύξουν κόκκινη σκουριά, επιδεικνύοντας ισχυρή αντοχή στις διαβρωτικές επιδράσεις των παράκτιων περιβαλλόντων με υψηλό ψεκασμό αλατιού και της όξινης βροχής σε βιομηχανικές ζώνες. Οι πολυεστερικές επικαλύψεις, ωστόσο, συνήθως αντέχουν σε ψεκασμό αλατιού..