Για φύλλα χάλυβα με έγχρωμη επίστρωση, το ελάχιστο συνολικό πάχος επίστρωσης στην μπροστινή πλευρά δεν πρέπει να πέφτει κάτω από 20μm, ενώ η συνήθης πρακτική της βιομηχανίας υπαγορεύει ένα μέγιστο όριο 50μm. Η υπέρβαση αυτού του ορίου των 50 μm όχι μόνο οδηγεί σε σημαντική αύξηση του κόστους, αλλά προκαλεί επίσης προβλήματα όπως ρωγμές κατά την επεξεργασία και μειωμένη πρόσφυση, οδηγώντας τελικά σε μείωση της συνολικής απόδοσης. Αρνητικές επιπτώσεις υπερβολικού πάχους επίστρωσης Υποβαθμισμένη απόδοση επεξεργασίας: Όταν η επίστρωση είναι υπερβολικά παχιά, οι εργασίες κάμψης και κοπής είναι επιρρεπείς στο να προκαλέσουν ρωγμές ή ξεφλούδισμα της επίστρωσης, ενώ διακυβεύεται η πρόσφυση μεταξύ των στρωμάτων. Σημαντική αύξηση κόστους: Για κάθε επιπλέον 5μm πάχους επίστρωσης, το κόστος βαφής αυξάνεται κατά 15%-20%. Αυτό διογκώνει άσκοπα το κόστος των πρώτων υλών και μειώνει την ανταγωνιστικότητα του προϊόντος στην αγορά. Ευαισθησία σε ελαττώματα χαλάρωσης και "φλοιού πορτοκαλιού": Μια υπερβολικά παχιά επίστρωση τείνει να ισοπεδώνεται ανομοιόμορφα κατά τη διαδικασία ψησίματος και σκλήρυνσης, με αποτέλεσμα ατέλειες της επιφάνειας όπως η υφή "φλοιού πορτοκαλιού" και τα σημάδια χαλάρωσης, μειώνοντας έτσι τον ρυθμό διέλευσης του προϊόντος. Μειωμένη πρόσφυση επίστρωσης: Το υπερβολικό πάχος επίστρωσης οδηγεί συχνά σε ατελή σκλήρυνση. Αυτό εξασθενεί την αντοχή συγκόλλησης μεταξύ των στρωμάτων, καθιστώντας την επίστρωση πιο ευαίσθητη στην αποκόλληση και το ξεφλούδισμα με την πάροδο του χρόνου.