Τα συστήματα επίστρωσης που βασίζονται σε πολυεστέρα είναι η καταλληλότερη επιλογή για τη βελτίωση της βαθμίδας κάμψης T των μεταλλικών φύλλων με προεπικάλυψη. Συγκεκριμένα, οι συνθέσεις που χρησιμοποιούν γραμμικές πολυεστερικές ρητίνες ως υλικό βάσης και μπλοκαρισμένες πολυουρεθάνες ως παράγοντα σκλήρυνσης επιδεικνύουν την ανώτερη συνολική απόδοση. Γιατί τα συστήματα επίστρωσης πολυεστέρα είναι ανώτερα; Εξαιρετική ευελιξία: Οι πολυεστερικές ρητίνες διαθέτουν μια εύκαμπτη δομή μοριακής αλυσίδας και μια σχετικά χαμηλή θερμοκρασία μετάπτωσης γυαλιού (Tg). Αυτό τους επιτρέπει να απορροφούν αποτελεσματικά την πίεση κατά την κάμψη και την παραμόρφωση, ελαχιστοποιώντας έτσι τον κίνδυνο ρωγμών. Ισχυρή πρόσφυση: Σχηματίζουν έναν στιβαρό δεσμό με μεταλλικά υποστρώματα (όπως χάλυβας ψυχρής έλασης ή γαλβανισμένο χάλυβα) και η διεπιφανειακή πρόσφυση ενισχύεται σημαντικά όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με μεμβράνες χημικής μετατροπής (π.χ. στρώματα φωσφοροποίησης). Εξαιρετική συμβατότητα επεξεργασίας: Επιδεικνύουν σταθερή απόδοση κατά τη διάρκεια διεργασιών μορφοποίησης υψηλής ταχύτητας—όπως το βαθύ τράβηγμα και το σχηματισμό κυλίνδρων—επιτυγχάνοντας βαθμολογίες T-bend 0T ή 1T, οι οποίες είναι πολύ ανώτερες από την απόδοση πιο άκαμπτων συστημάτων με βάση την εποξική ρητίνη.